Zakłady fajansu w Pruszkowie
W cieniu Warszawy” – co działo się w Pruszkowie w trakcie II Wojny Światowej
W 1946 rządy w Polsce przejęli komuniści więc fabrykę oraz należące do nie warsztaty znacjonalizowano i zmieniono nazwę na Zakłady Fajansu w Pruszkowie.
Fabryka została uzależniona od Wojewódzkim Zakładom Przemysłu Terenowego, a w późniejszych latach podlegała bezpośrednio Ministerstwu Przemysłu Chemicznego. Po drugiej wojnie pierwszym dyrektorem fabryki został inż. Henryk Pawełczyński . Ze względu że urządzenia zostały jeszcze z przed wojny zaczęto od nowa produkować wyroby fajansowe. lata pięćdziesiąte to modernizacja fabryki i nowa linia technologiczna . Fabryka zaczęła produkować wyroby z porcelitu, w parze z tym zmieniono nazwę zakładu i na Zakłady Porcelitu Stołowego „Pruszków”. W 1958 powstała komórka w której powstawały nowe wzory a zarządzała nią Gabriela Hoffmann-Śleżewską. Zaprojektowano tam bardzo nowoczesne zdobienia do dawnych modeli wyrobów. Debiutancki projekt jaki wyszedł z tej wzorcowni był zestaw do kawy Primo Śleżewskiej z 1959. Na przełomie lat 50. i 60. w „Pruszkowie” produkowano przede wszystkim według wzorów z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego, autorstwa Danuty Duszniak, Zofii Przybyszewskiej oraz Zofii Galińskiej. W momencie kiedy Śleżewska opuściła w 1962 do projektantów zakładu doszła Wiesława Gołajewska. Pomijając projekty licznych serwisów kawowych jakie wytwarzała wraz z mężem technologią szkliwa zbiegającego. Pokryte tą technologią wyroby otrzymały w 1963 złoty medal na targach ogólnopolskich w Poznaniu. W 1977 fabryka została odznaczone Orderem Sztandaru Pracy II klasy. Ta piękna historia została zakończona w 2001 roku Zakłady Porcelitu Stołowego „Pruszków” ogłosiły upadłość w 2001. Jednak teren po fabryce nie porosły zarośla W całości został kupiony w 2005 roku przez firmę budującą osiedla od syndyka masy upadłościowej i w tym momencie znajduje się tam osiedle. Pałac Teichfeldów w Pruszkowie Pozostałość po tych wszystkich fabrykach który przypomina o historii tego miejsca to jedyna zachowana budowla ale jakże okazała. Neorenesansowy pałac, który został wybudowany w II połowie XIX w. jako rezydencja dla Jakuba Teichfelda.